Al is sprokkelen niet altijd een poëtische daad, maar even vaak bittere noodzaak. Afgevallen takken zijn ook brandstof, overlevingsmateriaal. In het Ancien Régime werd het streng gereglementeerd; wie zich bukte om een tak op te rapen, riskeerde vervolging. Sprokkelen was een misdaad van de behoeftigen, een strijd om warmte, om bestaansrecht.

Altijd is er een tocht die ondernomen moet worden. Daarbij moet je je laten verrassen door wat niet voorzien is en met die onverwachte vondsten het vervolg van je route verzekeren. Dat vraagt aandacht. Tastzin. Wat maken we zichtbaar wanneer we sprokkelen? En wat blijft koppig tussen de bladeren verborgen?

Het sprokkelwerk in dit nummer is het resultaat van een samenwerking met deAuteurs. Als beheersvennootschap verdelen en innen zij in de eerste plaats auteursrechten voor hun leden. Daarnaast willen zij auteurs verenigen en een permanente constructieve dialoog aangaan met producenten, televisiezenders en theaterorganisatoren. De leden van deAuteurs zijn werkzaam binnen vijf brede disciplines: podium, literatuur, audiovisueel, audiowerk en strip & illustratie. Voor deze uitzonderlijke editie van Deus Ex Machina x deAuteurs nodigden we makers in deze disciplines uit om werk te creëren dat sprokkelen als thema, praktijk of methode belichaamt. 

Sprokkelen is vaak het resultaat van collectieve arbeid. Daardoor geven we in dit nummer bijzonder graag ruimte aan collectieven en samenwerkingen tussen verschillende makers. Ook de samenstelling van dit nummer is bij elkaar gesprokkeld. Naast proza, poëzie en essay zijn er ook podcasts, illustraties en videokunst terug te vinden.